Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 2007

Καποδίστριας 2- πρόκληση και πρόσκληση.

Σε άρθρο της Καθημερινής στις 7 του περασμένου μήνα μπήκε το θέμα του Καποδίστρια- 2, της αναδιάταξης δηλαδή των νομαρχιών και των δήμων της χώρας.
Απ’ ότι φαίνεται η κυβερνητική πρόταση για μια νομαρχία Κεντρο- Ανατολικής Στερεάς αντί των υφιστάμενων νομαρχιών είναι προαποφασισμένη και εντάσσει την Εύβοια μαζί με τους άλλους «φτωχονομούς» Φθιώτιδας , Ευρυτανίας και Βοιωτίας να βγάλουν μαζί τα μάτια τους στη διεκδίκηση μεριδίου από τις κοινοτικές επιχορηγήσεις, βελτιώνοντας τις επιδόσεις της περιφερειακής αυτοδιοίκησης και αντικαθιστώντας τις απλά ανήμπορες νομαρχίες με απλές υπηρεσίες δημοσίων υπαλλήλων.
Το ενδιαφέρον ξεκινάει από την πρόταση για ακόμα μεγαλύτερη σύμπτυξη των δήμων.
Η Βόρεια Εύβοια σε αυτό οφείλει να διεκδικήσει την ευκαιρία της ισχυροποίησής της. Επτά κατακερματισμένες τοπικές αυτοδιοικήσεις για πενήντα χιλιάδες κόσμο πάνω από τον Άγιο δεν έχουν λόγο δεν δείχνουν πυγμή σε κανένα από τα τεκταινόμενα τόσο στην Εύβοια όσο και στο πανελλήνιο. Πέρα από το μοιρολόι για το Μαντούδι του Σκαλιστήρη, που μετά τόσα χρόνια έγινε αρνητικό παράδειγμα φτωχολογιάς σαν την Δραπετσώνα του Μπιθικώτση και το Λαύριο του Σαββόπουλου δεν καταφέραμε να γίνουμε διάσημοι για κάτι.
Ο στόχος λοιπόν φαντάζει ένας:
Εμπρός για Ένα Δήμο Βόρειας Εύβοιας, μια φωνή των βορειοευβοιωτών, μια πολιτική γροθιά.
Ένας Δήμος, ένα νοσοκομείο, ένας δρόμος , ένα αεροδρόμιο.
Ένας Δήμος με μια ισχυρή πολιτική εξουσία που να γίνεται σεβαστή και να ακούγεται όπως μεγάλες πόλεις της Ελλάδας.
Ένας Δήμος πέρα από τα κουτοπόνηρα χωριάτικα συμφέροντα των τόσων και τόσων δημάρχων αντιδημάρχων και παρατρεχάμενων που απλά δικαιολογούν το μισθό τους με δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία και αμφισβητούμενες ικανότητες για τις τεράστιες απαιτήσεις προόδου του τόπου μας.
Μην αφήσουμε την Βόρεια Εύβοια να γίνει ένα ακατοίκητο γραφικό χωριό της Ελλάδας.

Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2007

απέναντι σε ποιόν;

Μετά την 28η Οκτώβρη ο ερχομός του Πολυτεχνείου στις 17 Νοέμβρη δημιουργεί αναπόφευκτες αντιστασιακές αγωνιστικές συγκρίσεις.
Ο εξωτερικός και ο εσωτερικός εχθρός της Ελλάδας τότε και τώρα όπως το Όχι του Μεταξά απέναντι στο Όχι του Λαού στους εισβολείς και στα ελληνικά τανκς.
Ποιος είναι σήμερα ο εχθρός που πρέπει να διδαχθούμε από την ιστορία μας και να αντιπαλέψουμε;
Ποιοι είμαστε εμείς που θα μπούμε απέναντι σε ποιόν;
Αντιστεκόμαστε άραγε κάπου σαν λαός ή δεν υπάρχει ακόμα αυτή η ανάγκη;
Η ιδέα ότι νυν υπέρ πάντων ο αγών για να σώσουμε τα δέντρα τα πουλιά τα ζώα τις λίμνες τα ποτάμια τον αέρα δεν χρειάζεται και αυτή να βαφτίσει έναν αντίπαλο;
Να τα σώσουμε από ποιόν;
Μήπως είναι πιο βολικό να αντισταθούμε στα Σκόπια να ονομάζονται Μακεδονία ή στη βόρεια Κύπρο να ονομασθεί νότια Τουρκία;
Η Βόρεια Ήπειρος είναι η ονομασία της Νότιας Αλβανίας ή η ανατολική Θράκη η ονομασία της Δυτικής Τουρκίας;
Η Βόρεια Εύβοια είναι τόπος ή γεωγραφικός προσδιορισμός ξεκομμένη από το ξεκομμένο της Ελλάδας νησί της Εύβοιας; Την συμφέρει να είναι μόνη της ή έχει κοινά προβλήματα και σχέση με την Κάρυστο;
Γιατί είναι βολικότερο από την Ιστιαία να πηγαίνουν στο Βόλο παρά στη Χαλκίδα;
Γιατί είναι κακό από τη Σάμο στο Κουσάντασι κι όχι στην Αθήνα;
Τελικά αισθανόμαστε μέλη του χωριού μας , του Δήμου μας , του νησιού μας της Ελλάδας , των Βαλκανίων , της Ευρώπης ή απλά παγκόσμιοι πολίτες;
Ποιός είναι ο διπλανός με τα κοινά συμφέροντα και ο απέναντι εχθρός;
Βρείτε μου σας παρακαλώ κάποιον να αντιπαλέψω και ένα λόγο να το κάνω για να μπω και γω στην ιστορία των προβληματισμών.

Σάββατο, 3 Νοεμβρίου 2007

η παλιά σκάλα Λίμνης


Στη Λίμνη ήδη ξηλώθηκε η παλιά σκάλα και τα έργα προχωρούν στην κατασκευή νέας μετά από πολλές καθυστερήσεις.
Είδαμε πολύ κόσμο να στέκει συγκινημένος να αγναντεύει τις τελευταίες μέρες από τα απομεινάρια μιας εποχής που σημαδεύτηκε τόσο από τα παλιά καραβάκια με τις θαλάσσιες συγκοινωνίες όσο και με ατέλειωτα ψαρέματα με την αθερίνα ή την καλαμαριέρα νύχτα καταχείμωνο.
Η «Βόρεια Εύβοια» απαθανάτισε τον αιώνιο Γιάννη Φαφούτη μετά την φωτογράφηση να παραστέκει στις τελευταίες στιγμές της ιστορικής σκάλας.